Makamındayım...

Şimdi baktım da, aslında ne çok seviyorum seni... Ve ne çok üzücü böyle bitiyor olması... Hiç böyle hayal etmemiştim seninle bu hayatı. Ama nefrete dönmeden yani kopmadan en ince yerinden susmalı yürekler. Hoşçakal adamım. Bu akşam gördüm ki sana yine en çok lacivert yakışıyor...

Allah'ım! Biliyorum bir adaletin var ve birde zamanı... Sabrediyorum. Lütfen bana aklımdan geçenleri yapmaya fırsat verme. Lütfen sana giden yoldan beni ayırma... Sen büyüksün sen yaratansın tüm insanların şerrinden sana sığınırım. AMİN.

Onlar öldürür... Yavaş yavaş yada aniden. Ama öldürür..!

Anne oluyorum heyo!

Anne olmak çok değişik! Henüz içimdeyken bile bütün yaşamım ona endeksli... Yürüyemiyorum, uyuyamıyorum hatta bazen nefes bile alamıyorum... Nasıl kutsal bir duygu nasıl mutluluk dolu bir eziyet anlatamam... Kaldı ki annem hayatta değil ama olsaydı "şimdi anlıyor musun anne olmak ne kadar zor" derdi. Bu lafı hiç duymayacağım ama sen beni duyuyorsan "şimdi anlıyorum anne! Anne olmak gerçekten çok zormuş..!" Onların kıymetini anlamanız için hamile kalmanız yada onu kaybetmeniz mi gerekiyor??? YAPMAYIN. Öksürünce ona bişi olucak diye, yürürken düşecek diye, yatarken sıkışacak diye ödüm kopuyor. Daha dünyaya gelmedi bile düşünün. Doğduğunda ne yapıcam bilemiyorum. Anne olmak zor, güzel, acılı, huzur dolu ve anne olmak bir mucize... İçinizde ilk kalp atışını duyduğunuzda gördüğünüz şey sadece 1cm çapında... Nerden çıktı bu ses diye şok oldum. Hergün büyüyor içimde kıpır kıpır bir velet... Yoktan var oluyor bundan daha büyük bir mucize olabilir mi? Velhasıl annelik zor azizim... Keşke sende görseydin bu günlerimi annecim...

Allah'a havale...

Tuttu savruk bir şey geldi yapıştı yakama. Bırakmıyor ki yoluma gideyim... Aldı tüm yaşama sevincimi ve ne varsa mutluluğa dair. Sevdim olmadı sövdüm olmadı... Ne istiyorsun dedim cevap çıkmadı. Şimdi tutup kolundan ne varsa canımı sıkan ve kim varsa canımı yakan Allah'a havale ettim... Bu benim sınavım ama bu süreçte bana nasıl davrandığınız da sizin sınavınız! Hadi Allah'a havale...

Sanmak

Yıllarca işlediğin günahları Bir avuç dua sürerek yüzüne Cennetin izdüşümünü bile izleyemezsin Alnın secde kokar ama ruhun hala günahkardır..!

#ÖzgecanAslan

Merhaba Dünya, Günlerdir sadece yüzeysel dinlemeye gücüm yeten bir konu hakkında çok ağır konuşucam şimdi: Ben bir kadınım, bir anne adayıyım, ben erkeğimin var olma sebebiyim, bir hayat arkadaşı, bir evlat, bir kardeş, bir yeğen, bir çocuğum… Ben, sizin seks objeniz değilim, köleniz değilim, gücünüzün yetebildiği tek varlık değilim, sadece mini etek giydiğimde orospu olmadığım gibi sadece kapandığımda da namuslu olmuyorum! Bu sizin zihniyetiniz! Siz uydurdunuz ! Yaratılışın arkasına sığınmayın! Allah erkeği SAPIK olarak yaratmadı ! Siz kadını sadece bacak arasından ibaret görürseniz, öyle yetiştirilirseniz şayet sapkınlığa uğrayan sizsiniz! Yanından geçen kadına orasını burasını açmış diye bakarken, “oda açmasaymış” diyebilecek kadar namussuz ve şerefsizsiniz! Taciz etmek, buna ihtiyaç duymak ve orası burası açık diye bir kadına bakmak tamamen kendi YETERSİZLİĞİNİZDENDİR! Erkekliğinizden değil ! Siz ki uçkurunuzu kara çarşaflı bir kadına hatta ve hatta evladınıza bile kaldırabilecek kadar ve nefsinizi nefes alan ördeğe, tavuğa, eşeğe bile uyandırabilecek kadar SAPKINsınız zaten ! Şimdi Yaratan sizi böyle iğrenç bir mahluk olarak mı yaratmış yani? Sizin, sizi yetiştirenin, eğitenin hiç suçu yok öyle mi?! Kusura bakmayın da yolda bacağı ve göğsü görünen kadını seks objesi olarak düşünen bir zihniyet bir gün anasını, bacısını da becerir! Nefsine hakim olamıyorsan sokağa çıkma! Hatta böyle iğrenç bir mahluk olarak yaratıldığın için Allah’a isyan et öyleyse! İdam kurtuluş olur sizin için, sizi ayıltıp ayıltıp, dilim dilim kesmeli..! //Beni kim neresinden anlıyorsa orasına, saygılarımla !

Merhaba anne...

Merhaba anne...
Geç oldu bu sefer biliyorum.

Yokluğunu anlatacak kelimem kalmadı sanırım artık.

Özledim anne...
Bu sefer sadece bu..
Bu sefer bu kadar kısa isyanım..

Bu sefer de çok özledim anne...!

Oyunlar I

Siz hiç mutsuzken en güzel rolünüzü ortaya koyup, muhteşem oyunculuğunuzla "mutlu"yu oynadınız mı?
Peki bu oyunu oynarken içiniz kanadı mı hiç?
Yüreğiniz çığlık çığlığa giderken, fışkıran bir yanardağı bastırır gibi bastırdınız mı çığlıklarınızı?
Sustunuz mu hiç avuçlarınızda alevler varken?
İstediniz mi hiç Tanrı'ya karşı gelip ölmeyi?

Yorgunluğunuza direnemeyip gitmeyi düşündünüz mü hiç?
Yalnızlığı sevmediğiniz halde, yalnızlığı düşlediğiniz oldu mu?

Bütün bunlar olurken hep bir umut beslediniz mi peki?
İçinizdeki Polyanna defalarca tecavüze uğrayıp, hunharca katledilmişken, komalardan döndürdünüz mü onu?

Aynalara, insanlara, hayvanlara, doğaya ve güzel olan ne varsa herşeye ama herşeye küstünüz mü?

Böyleyim işte.
Yaptığım bir yanlışın cezasını çekiyorum.
Bir karar verirken dikkat ederken hep, lanet olası hayat bazen tüm dikkatinizi bir çocuğun oyun sepeti gibi dağıtıyor ve siz en büyük hatayı orda yapıyorsunuz.

Tam olarak bu!

Seni sevgiyle kucaklıyorum ölüm...

Acil Durum...

Böyle olmamalı biliyor musunuz...

Bu kadar bencil değil aslında yaşam!

Sövdüğüm tüm çocukça dertlerimden özür dilerim... Gerçekten...

Keşke hep benimle kalsaydınız, hiç yuvarlanıp gitmeseydiniz de çığ gibi büyümeseydi acılarım...

Ağlamak acizlik diyorlar. Galiba çok acizim şuan...

İçimi dökebileceğim kimsem olmadığından ağlıyorum. Düşünebiliyor musunuz; anne baba ayrı olmak suretiyle 2 farklı ailem, nişanlı olmamdan dolayı farklı bir başka aileye sahibim birde binlerce sık görüştüğüm arkadaşım var. Ama derdimi anlatabileceğim kimsem yok!

Ne acı değil mi?

Yalnızım lan! Şairin dediği gibi, kalabalıklar içinde hemde!

Böyle durumlarda annem geliyor aklıma...

Yüzünü bile hatırlamadığım, kokusuna doyamadığım annem.

Sonra gel de isyan etme..!

Boş bir şarap şişesinin dibinde kurumak üzere olan şarap damlası gibiyim...

KURUYORUM HEYHAT...!!!

KURUYORUM LAN !

Haşarı bir çocuğun elinde bağlı, uçan balon gibiyim...
Beni elinde tuttuğu sürece havam yavaş yavaş azalırken yüzüm hep somurtkan.
Hep içimde gökyüzünün mavisinde kaybolma isteği..
Hep bir merak var..

Dualarım ipi elinden kaçırması üzerine...
Lakin bir korku da akim, bilinmezliğe, sonsuzluğa olan yolculukta halim nice olacak diye..

Sen yine de kaçır çocuk şu balonları elinden..!
Yitip gitmek, solmaktan iyidir...




 

8 Mart...

Ben kadınım; Sırf sen daha güçlüsün diye, beni bastırdığın…
Ben kadınım; Etek giydiğimde, iradene yenik düşüp sokakta laf attığın…
Ben kadınım; Terkedildiğinde, sanki sen yaratmışçasına yol ortasında bıçakladığın…
Ben kadınım; Bir tek, “seni seviyorum” lafına kandığım…
Ben kadınım; Sana, evlatlar veren…
Ben kadınım; Bir çiçekle bile mutlu olabilen…
Ben kadınım; Tüm hatalarına rağmen, en uzun süre seni sevebilen…
Ben kadınım; Asla pes etmeyen…

Ben kadınım.
Ben anayım.
Ben dünyayım.
Ben cennetim.

 Belki de seni, sen yapan benim..!

 Bütün kadınların “DÜNYA EMEKÇİ KADINLAR GÜNÜ” kutlu olsun..! /Saygılarımla.

Üzülme! Ağlama! Utanma çocuk..! Güneş burcundayken dağların, unutacağız... Zaman geçecek, yangınlarımız sönecek, kuşlar yine ötecek, duyacağız... Vakit geçecek, isyanlarımız dinecek, yaz yine gelecek, yaşayacağız... Savaşsa, kaçtım..! Güçlü değilim senin kadar çocuk... Kırılmış kanatlarımla, sana meleklik yapmamamı istedin... Olmadı... Olmazdı...

Yıkıntılık..

Bırak çocuk geçmişi geri getirmiyor zaman..! Vur anılarını şafak vakti şakağından.. Bir bardak jacke teslim et düşlerini Sarıl yokluğunun boynuna umutlarının, Yarını bekle... Doğmayacak hayallere gebe kalma çocuk. .! Sancısını çekme downlu umutların.. İnan bana çocuk..! Hiç ummadığın bir yarın da, geleceğim seni almaya... Tutacağım kulağından kaçırdığımız zamanın, Ellerine tutuşturacağım..! Bekle çocuk.. İki bayram arası kurban edeceğim olmazları..! Neresinden dönersek kârsa Orasından döneceğim sana..! Uyu ama şimdi çocuk. Sabah ola, hayrola...

// Cumhur'a Eren Melis //

15 yıl önce.. Çocukluk... Saflık... Masumluk... Orta okul yılları, üç kişilik sıralar... Çöp tenekesi önünde tek ayak cezaları... Türkçe, matematik, sosyal bilgiler ve daha niceleri... Öğretmenler, andımız, arkadaşlar, dersler, İstiklal marşı ve aşklar... AŞKlar... İnsan hayatı boyunca bir kere sever diyorlar, doğru galiba... Yine seversin ama, O! İlk aşk! Hep bir kurşun yarası gibi sızlar duygu geçişlerinde... Çocuksun oysa! Ne bilirsin sevmeyi! Ne anlarsın aşktan! Ama sana göre "O" artık her şeyindir. Onun dikkatini çekmek için her şeyi yaparsın... Yaptığın şey çok kötü bile olsa, sırf o görsün, sana baksın diye yaparsın! Çocuksun çünkü... Ne bilirsin sevmeyi! Ne anlarsın aşktan! Ne anlarsın aşk acısından... Ama acırsın, acıtılırsın... Aşıksın ama! Birlikte vakit geçirirsin, eğlenirsin, seversin, gülersin, ağlarsın... Ve okul biter... Mecburi ayrılık girer... Çocuksun, unutursun... Yıllar sonra karşılaşırsın, ilk aşk ya! İlk heyecan ya! Küllenmişler alev alır birden... Ama kısa sürer bu yangın... Çünkü akıl, tüpü doğrultur yangınına... Akli ayrılık girer... Böyle böyle geçer yıllar; deneme-yanılma, deneme-terk edilme, deneme-üzülme, deneme-denememe... Ve... 15 yıl sonra... Duygularını kaybetmeye başlamışsındır artık. Güven; senin için Ankara'da bir park adıdır... Aşk; Leyla ile Mecnun arasında yaşandığına inanılan bir masaldır... Sevgi; sadece aileye duyulur... Saygı; insan olmayı bilen herkese... Ama aşk; Noel baba gibidir. Bir annenin 2 yaşında ki çocuğuna anlattığı kadar... Bir gün... Aşk çalar kapını... Hemde ilk aşk! İlk heyecan basar yine ansızın... Bir "Cumhur"iyet yürüyüşünde, artık arkadaşım dediğin ilk aşkınla, el ele... Şimdi hayat; "O"nunla geçsin artık! dediğin kadar yakın... "O"nunla bitsin dediğin kadar ömrün... "O"nsuz olamam dediğin kadar mutlu... Ve her şey artık "O"..! Sakın hayatımdan çıkma... Sakın benden gitme, bende bitme... Varlığın varlığıma, varlığım varlığına; Allah'ın lütfudur..! /Cumhur'a... 29/10/2012

Geç(miş)e dönüş

Yüreğini yüregime bağlasaydın, kokunu duymasam da olurdu... Zaman ve mekanı bükebilsem, solucan tüneli oluşturarak ışık hızına ulaşıp bittiğimiz güne geri dönebilirim..! Fizikte bu mümkün! Oysa şimdi; bir gökdelenin en üst katına oranla daha yavaş geçiyor zaman... Çünkü aşağıda yar/çekimi daha kuvvetli..!

Aşk mı?
Ay şuram ağrıyo...

Şimdi git! Siktir git..!

Söveyim diyorum, anasına avradına değil de; gelmişine, geçmişine, geleceğine. Ne varsa içimi acıtan, kim varsa yakınlarında acılarımın, vurayım diyorum en içli küfürlerimi...


Tutayım elinden piç sızılarımın, alıp karşısına çıkayım, bak lan diyeyim, bak ulan gördün mü izlerini. Hepsi senden bunların, sensiz gecelerle sevişmelerimin meyvesi bunlar.
Babası sensin bu sızıların, senin kanını taşıyorlar. İşte sen böyle şerefsizsin diyeyim, hayatımın tam/amına koydun diyeyim. Sen sızılarına bile sahip çıkamıyorsun diyeyim, iz bırakıp kaçıyorsun bir korkak gibi..!

Tüm şarkılar seni anlatıyor şimdi, tüm şairler senden bahsediyor. İnanmayacaksın ama herkes sanki seni tanıyor... Öyle dolmuşsun içime kime üflesem sen çıkıyor nefesimden..!

Tüm söyleyemediklerim bu kadar...

Şimdi git!
Siktir git..!

Ben küçük bir kız çocuğuyum...

Küçük bir kız çocuğunun, uzun ve uçları bukleli saçlarında gördüm bugün kendimi...
Ne kadar temizmiş yüreğim ve ne kadar masum...
Hesapsız ne kadar sevilebilirse o kadar sevebilmişim insanları, o kadar düzleşmiş saçlarım büyüdükçe...

Küçük bir kız çocuğunun bir damla göz yaşında buldum bugün kendimi...
Ne kadar basit şeyler için ağlamışım, ne kadar masum...
Karşılıksız sevgilerde büyütmüşüm özlemlerimi, ne kadar üzülünebilirse o kadar üzülmüşüm büyüdükçe...

Küçük bir kız çocuğunun çocukluğunda öldürdüm bugün iyi niyetlerimi...
Ne kadar dibe vurulabilirse o kadar vurdum..!

Şah'lanan Piyonlar

Sen annem gibi bırakıp gitmeseydin,
Ama annem gibi anlayışlı olsaydın belki,
Ben sevecektim seni, annem gibi..
Anneler ne kadar sevilir bilmiyorum ama o kadar severdim seni...

Tutardım elinden, düşersem kaldırırsın güvencesiyle,
Hasta olsam bakarsın nasılsa diye çocuklar gibi dondurma yerdim yanında...

Ben, ben seni sevecektim aslında, kontörüm yoktu...
Ben seni sevecektim aslında, hava yeterince soğuktu...
Ben seni sevecektim aslında, sen erken gittin...

Şimdi sen şah ben mat!
Sonuç olarak aynı kutuya koyuluyoruz ama sen bir ucuna ben bir ucuna..!