Sen benim üvey arkadaşımsın...!!!

Sokaktan aldım ben seni. Eve bile getirdim, yedik içtik... eğlendik... beraber ağladık, beraber güldük diye bu ne cürret!

Sen benim üvey arkadaşımsın...!!!

Hepsi o!

Aynı sokakta doğmadık, aynı mahallede büyümedik. Dizimin acılarına tek başıma ağladığım köşe başlarında yanımda başka bir canlı yoktu.
Üveydik biz. Bunu şimdi öğrenmen iyi oldu, artık kaldırabilecek yaştasın...
Tanrı seni bağışlasın...

Sandık...!!!

Bütün aşklarım varsandıklarımdı...
Bütün mutluluklar yoksandıklarım...
Bugün hepsini tek sandıkta topladım...

Bir nehir akıp gider...

Söylediğin gibi çıkmadı bu da! İsteklerimiz farklı yönlerde ilerlerken ve bu kadar ayrı düşüncelere sahipken, üstüne bir de Haziranken... Hazır değilken...

Hoşçakal yalan sevgilim...
Üzülmeyeceğim evet ilk değilsin çünkü, alışmışlığım var...

Hoşçakal yarım kalan sevgim...
Üzülmeyeceksin evet ilk değilim çünkü, ayrılmışlığın var...

=))

Herşeyin farkındaydım, sustum diye YUTTUM sandın ;))

Sen bana AŞK dedin...

Sen bana aşk dedin; bilmedin ki aşk sonsuzdur... Sen bende, ben sende temize geçtik geçmişimizi... Her satırında bir diğeri vardı, cumaların yada pazarların... ve biz ertesilerinde sevdik dedik birbirimizi... Sevgi bir kere olurdu aslında ve aynı cuma bir kere yaşanırdı hayatta, kısmen cumaları ibadet edilirdi ve pazarlar tatildi... Biz ibadet ertesinde, Tanrı'ya daha yakınken sevdik dedik ama tatil ertesinde sendroma girdik...

Büyümedik daha... Nöbetleşe ninnilerde uyuttuk birbirimizi... Gün doğduğunda maskelerimizi taktık, hüzne dair ne varsa gecede bıraktık ve ikimizde hergecenin ertesinde kocaman bir yalandık...

Nehir...

Ve aşk... Tüm parçalarını topladığım kalp kırıntılarımın ardında, oturduğum yerden, aslında nedensiz sevişlerime anlam veremeyişlerimi sorgularken bir başıma, bir yaşıma... Bir de cahilliğime çemkirirken sütübozuk kelimelerimi kesilmeden kurtarmaya çalışarak, dizimde; bayırdan yuvarlandığım zamandan kalan çakıl oyuğuna düşen son damla gözyaşımı silmiştim ki... Aşk... Nehir...

Sularına kendimi bırakmayı düşlediğim sonsuz yaşam kaynağı... Nehir... Derinlerine inmeyi istediğim... Taşkınlığıyla akıntısına kapılmak... Girdabından çıkamayacağımı bilmek... O'nunla ölmek...O'nda ölmek... Ben usulca dibe inerken O'nun ciğerlerime dolmasını dinlemek... Ve usulca kaybolmak sularında... İlk sevdam gibi duru... İlk oyuncağım gibi mutlu... Nehir... Sularında ölmek... O'nda ölmek... O'nunla ölmek...

Seni unutmak...

Önce cesaretin olmalı, sigarayı bırakmak gibi ya da bağımlı olduğun birşeyi, hastaneye yatarcasına... En sevdiğin resmi yakarcasına ve pişman olmamacasına... Gözünü kapatıp "ben aslında bunu yapabilirim, başarabilirim" diyerek...

Tırnaklarımdan atmak seni, seni unutmak böyle kolay...

Annem...

Tarih: 15/04/1988 yani tam 22 sene önce bugün... Yani tamda o gün iki melek gelip aldı seni benden...

Oysa hiç saklambaç oynamamıştık seninle... Ama sen ilk gözümü kapadığımda saklandın! 22 sene oldu anne... 22 senedir bakmadığım yer sormadığım kimse kalmadı seni, nereye saklandın anne? Ya da kimler sakladı seni ?

Ben hiç çocuk olmadım sen saklandığından beri, seni arayarak büyüdüm, anlamadım yılları... Bazen isyan ettim; okul çıkışlarında çocuklarını almaya gelen anneleri gördüğümde, ağladım sonra, düştüm dedim... ağladım... İnandılar biliyor musun... İnandırdım...

Korktum bazı geceler... Resmine değil kendime sarıldım... Kızgındım sana! Küçüktüm, anlamıyordum gidişini... "Anne" kelimesinin açılımını yap deseler yapamazdım...
Şimdi anlıyorum... ve... Anne: içimi acıtan herşeyde ilk aklıma gelen şeydir... Sanki kalkıp gelebilecekte yattığı yerden beni kurtaracak bütün yüklerden... Allah inancım tam olsada içimdeki tek isyandır annem...

Duvarlara anlattım yokluğunun tarif edemediğim ağrısını... Resimlerinle büyüdüm ama hiçbir anlam yüklemedim o resme baktığımda... O resimdeki sen değildin.. Olmamalıydın... Allah beni neden, daha ben 2 yaşındayken, neye istinaden cezalandırmış olmalıydı ki ?..

İlk aşkımı anlatamadım sana mesela... İlk özel günümü... Saçlarımı bile anneannem ördü hep; sadece pazartesileri o da... Hiç kavga edemedik mesela seninle... Hiç beraber çarşıya çıkamadık... Ne kadar çok şey varmış aslında hayatımda yarım kalan...

Peki neden ben? Hangi sebepten? 2 yaşında nasıl bir günah işlemiş olabilirim ki, Allah bu cezayı uygun görmüş bana ???

Artık hiç biri umrumda değil !!!

Sadece seni çok özledim anne! Özlemek nedir bilmiyorum ama bu ne sol yanımın acısı, ne de diş ağrısı... Bu: 22 yıl anne özlemi çeken bir çocuğun bilinç altına yaptığı intihar saldırısı...